Aptal saptal yaşantıma geri döndüm yine. Naptığımı bilmez bir halde yoluma devam ediyorum. Olduğum yerden bulunduğum konumdan sonderece mutsuzum ne yapmam cigerektiğini bilmiyorum savaşmaya kalksam zırhım bile yok kabullensem saklanıcak inim yok yicek aşım yok ayrıca başımda sürekli babalık yapan bir sevgili war her boka burnunu sokan;(
Bir gün kalkıp ingilizce kursuna gitmeye karar weriyorum diğer gün yurt dışına. Bi gün diyorum gitara kemana gidiyim diğer gün diyorum boncuk alıyım minyatür yapıyım. Aaaa yada dur dur kumaşçıları geziyimde odamı güzelleştiriyim diyorum bok gibi odam war die üzülüorm falan.
İlişkim desen çocuk benden çulsuz aldım kredi kartını ben ödüyorum. Rahatlıkla benden para isteyebiliyor iki gün kendi ödeyince psikolojisi bozuluo salağın. Acayip mantıksız hareketleri var yapabilirmiyim değilde yapıcam dersem ağzıma sıçıyor bütün gün.
Peki ben niye katlanıyorum?
İnanın. Neden katlandığımı hiç bilmiyorum. Geçen gün babam bağırdı çağırdı tüm nefretini kustu üstüme "o çocuktan ayrılıcaksın o çocuk dengesizin teki" diye böğürdü. Galiba birazda yanlız kalmak istiyorum ya tiyatroya sinemaya yanlız gidip yurt dışına gitmek istiyorum.
Başka ortamlarda kendini küçük hissetmek ne demek biliyormusun?
He bide bu war. Ben herhangi bir ortama girdiğim zaman kendimi çok küçük hissediyorum. Zannediyorumki şimdi ben ingilizce kursuna gidersem yurt dışına çıkarsam kendimi küçük hüssetmicem ama aslında hissededebilirim. Bide bn neden hep küçümsenmiş gibi hissediyorum ya bence benim kesin psikolojik sorunlarım war. Belkide başkaları benim profilime bakıp imreniyordur? Ki benim neyime imrenicek çok merak ediyorum:)) zengin koca bulsam ay dur ayıp olur der ayrılırım para harcatmamak için bin takla atarım.
Aslında çok birşey de istemiyorum he..
Bence psikoloğa gitmeliyim...
